buikzoektbaby.web-log.nl

Datum om naar toe te leven!

Gistermiddag hebben we een gesprek gehad met Iris, de IVF-verpleegkundige. We kregen uitleg over de medicijnen en wanneer we gaan starten en een hele bubs recepten en alvast de Puregonpen mee.

24 januari 2008 hebben we de eerste echo. En de eerstvolgende menstruatie dan moet ik op dag 3 beginnen met het slikken van de pil en de laatste pil slik ik 19 januari. Dus we hebben eindelijk een datum om naar toe te leven.

Aankomende dinsdagavond komt de Arbo-arts bij ons thuis want mijn baas begint een beetje moeilijk te doen over de dagen dat ik nu naar het ziekenhuis moet. Hij vind dat ik daar mn vrije dagen maar voor moet opnemen en dat gaat dus niet lukken want al mn vrije dagen zijn al door hem vrij geplant ivm de tandartspraktijk waar ik werk. Ik kan ook niet op collega's terugvallen want ik ben hier alleen. Nu moet ik dan maar onbetaalde verlof dagen gaan opnemen....pfff...nu zit je al in zo'n emotionele toestand en nu krijg je dit er ook nog bij.

Ik hoop dat de Arbo-arts achter ons staat en misschien hebben jullie nog tips waardoor wij zo'n arts aan onze kant krijgen? Dus ik ben heel blij met alle suggesties.

Strieker

Vorige week maandag zijn we bij een magnetiseur geweest. Hier in deze regio noemen ze dat een strieker (strijker). Hij staat in het dorp verderop heel goed aan geschreven en we hoorden dat hij ook heel veel stellen heeft geholpen met hun ongewilde kinderloosheid. Dus baat het niet dan schaadt het niet! En ik moet wel zeggen dat we er wel een beetje lacherig tegenover stonden.

Wij erop af....we hadden al van een collega van mannetje gehoord dat zn praktijk niet zoveel voorstelt. Nou...dat was ook zo. Een hele grote wachtruimte en zn "behandelkamer" is een kleine ruimte, kun je net met 3 man zitten.

De wachtkamer was leeg en we konden meteen doorlopen. Hij vroeg waarom wij bij hem waren gekomen en toen ik zei dat wij graag kinderen willen zei hij meteen "ga maar zitten, ik weet genoeg" . Toen legde hij zijn hand bij mij op het voorhoofd en op die plek werd het helemaal warm, toen deed hij precies hetzelfde bij mn buik.  Bij mannetje kon hij nix doen want hij had daar nog nooit goede resultaten mee behaald, dus ook hier komt al het gedoe weer op de vrouw aan! Hij wou me een week later weer zien. Nix betaald, werd niet over gepraat (ook dat was ons al verteld, vind dat niet zo belangrijk). 2 minuten later zaten we weer in de auto, slap liggen van het lachen eerst bijkomen van deze korte maar heftige sessie.

Dus gisteren weer naar die man, kom ik daar (ja bij manlief kon ie toch nix doen dus maar alleen op pad) kon ik daar de auto helemaal niet kwijt, wachtkamer hartstikke vol, zat een oom van me er ook en later kwam er nog een andere tante van me binnen en er zaten allemaal bekende gezichten. Toen ik eindelijk 3 kwartier later aan de beurt was en binnen mocht komen deed ie precies hetzelfde als vorige week. En ook nu stond ik met 2 minuten weer buiten en moet volgende week weer komen.

Toen ik thuis kwam kreeg ik me daar toch een koppijn, leek wel op een lichte migraine aanval (heb ik ooit 1 x gehad) en ik heb er nog steeds last van. Het kan natuurlijk zijn dat ik me er gisteren helemaal voor open heb gesteld en niet zo lacherig was als gisteren, maar dat ga ik hem volgende week wel even vragen.

Ik zal eens een rondje gaan maken bij iedereen, want er zal wel weer het nodige gebeurt zijn.

Lang geleden

Wat allemaal een lieve reacties allemaal!

Hier ben ik dan weer eens. De 5^e IVF/ICSI eigen cyclus poging heeft er bij mij zo ingehakt dat ik de energie niet kon opbrengen om jullie op de hoogte te houden van de laatste poging.

De 6^e poging is ook niet gelukt en hebben afgelopen vrijdag een evaluatie gesprek gehad.

Was een heel prettig gesprek maar hier werd ons ook weer tegenvallend nieuws verteld waar we absoluut geen rekening mee gehouden hebben.

Waarschijnlijk komt het steeds niet tot een bevruchting omdat er misschien iets mis is met mijn eicellen.

Het kan zijn dat m’n eicel door de punctie (eicel wordt toch aangeprikt) in elkaar stort of dat m’n eicel de zaadcel gewoon niet accepteert.

Gdgruwelijk….dat kunnen we er ook nog wel bij hebben.

Ze kunnen hierover pas meer zeggen als we de 1^e normale IVF/ICSI poging hebben gehad.

We mogen in week 4, 21 januari, beginnen. Eindelijk weer een datum waar we naar toe kunnen leven, daar is m’n lichaam na 2 cyclussen zonder polonaise aan m’n lijf wel weer aan toe haha…

Ik zal een paar dagen nodig zijn om bij iedereen weer bij te lezen maar lady’s…

I’m back in business!

Terugplaatsing

Hoeveel teleurstelling kan ik nog verdragen...

Gisterochtend om kwart voor 10 telefoon...weer geen leuke mededeling gekregen, weer geen goede deling, weer geen terugplaatsing.

Wat heb ik lopen janken, ik kon gewoon niet ophouden. De teleurstelling wordt elke keer groter en emotioneel ook zwaarder.

En weer kregen we de vraag of we de laatste poging nog wel willen gebruiken, of dat we meteen op de wachtlijst voor de laatste 2 pogingen willen komen.

We hebben het er eens goed met zn 2tjes over gehad en besloten dat we toch de laatste poging willen gebruiken. Kunnen we in ieder geval zeggen dat we alle kansen benut hebben.

We gaan ons opmaken voor de laatste IVF/ICSI eigen cyclus en misschien....

Punctie

Ik had me echt eerder willen melden maar het was zulk mooi weer dat ik gewoon in de tuin ben blijven hangen. Maar hier komt dan toch het laatste nieuws.

Donderdag de 3e echo dus gehad en die zag er goed uit, we mochten voor de punctie gaan. 's middags werd ik gebeld wanneer ik de pregnyl 's avonds moest zetten en hoe laat vandaag de punctie zou zijn. Ik moest dus wel even mn wekkertje zetten donderdagnacht, om kwart voor 1 moest ik hm zetten en vandaag om kwart voor 11 was de punctie.

Ik zag er dus weer als een berg tegen op, en hoe dichter we bij het ziekenhuis kwamen hoe zenuachtiger ik werd, ook stiller trouwens. Mannetje probeerde me wel af te leiden maar dat ging hm deze ronde dus mooi niet lukken. De wachtkamer zat vol met allemaal stellen die voor een punctie gingen vandaag....nou niet echt een geruststelling maar ik had wel zoiets van...hmm nou ff doorzetten meid. Om 5 voor 11 werden we dan eindelijk geroepen dat we verder mochten komen. We hadden nu een andere verpleegkundige, Iris, en een andere arts die we al wel eerder hadden gehad voor een echo maar nog niet voor een punctie.

Met een vloek en een zucht of een poep en een scheet zat ik alweer rechtop, weer een makkie deze keer. Ja zo hoort het te gaan en niet zoals de vorige keer. En dan ook nog meteen een ei gevonden...jippie!!

Toen moest mannetje aan de bak, dat ging wat moeizamer maar het is hm gelukt en na 10 minuten (moeten altijd even wachten of het potje ook het gewenste resultaat geeft) mochten we naar huis. De laborante wenste ons succes en wij haar natuurlijk ook, en ze zei dat ze er heel hard haar best op ging doen, nou dat is haar aan te raden...hihi

Het is nu dus weer wachten op dinsdag, dan horen we tussen 9 en 10 of het deze ronde wel raak is...